بهار مدینه
زنگ خزان زدند دیار مدینه را بردند از مدینه بهار مدینه را
سرمایه مدینه همین یک بهار بود آنهم که رفت و برد قرار مدینه را
یک آ سمان فرشته سیه پوش می رسند بر سر کنند تا که غبار مدینه را
روح مدینه سر به بیابان نهاده است انگار می برند نگار مدینه را
باران اشگ تا به ابد دیده زمین خواهد گریست چشم خمار مدینه را
یارب شمیم عاطفه هست اینکه می برند یا می برند دارو ندار مدینه را
انگار در مدینه قیامت بپا شده است از هم گسسته اند مدار مدینه را
آه از نهاد آینه ها می شود بلند غم بار می کنند قطار مدینه را
امشب بگو به ماه نتابد که آفتاب سیراب می کند شب تار مدینه را
روزشمار تكيه نشينان همين شب است روزي كه بسته روزشمار مدينه را
یارب کجاست آنکه بیاید عیان کند این راز سر به مهر مزار مدینه را
**********
اين كيست اين كه قامتش ازغم خميده است باد خزان به گلشن عمرش وزیده است
رنگین کمان دیده خورشـــید و اپـــــــسین آیا چه روی داده که رنگش پریده است
ای عرشیان به اهل زمین گوشـــزد کنـــــید او را خدا ز عصمت محض آفریده است
او قاصد طراوت و مقصود غنچه هاســـــت او صاحب خصال و صفات حمیده است
اسطوره مقاومـــت و اســوه حیاســــــت این پیکر نحیف که از غم تکیده است
تشریف آسمانی عفت به دوش اوســـت این اختری که در دل خاک آرمیده است
آن دامنی که دامن مهر و عفاف بــود دامن به زیر سطح غبارین کشیده است
شعر شهودی تبریز
بهار مدینه
زنگ خزان زدند دیار مدینه را بردند از مدینه بهار مدینه را
سرمایه مدینه همین یک بهار بود آنهم که رفت و برد قرار مدینه را
یک آ سمان فرشته سیه پوش می رسند بر سر کنند تا که غبار مدینه را
روح مدینه سر به بیابان نهاده است انگار می برند نگار مدینه را
باران اشگ تا به ابد دیده زمین خواهد گریست چشم خمار مدینه را
یارب شمیم عاطفه هست اینکه می برند یا می برند دارو ندار مدینه را
انگار در مدینه قیامت بپا شده است از هم گسسته اند مدار مدینه را
آه از نهاد آینه ها می شود بلند غم بار می کنند قطار مدینه را
امشب بگو به ماه نتابد که آفتاب سیراب می کند شب تار مدینه را
روزشمار تكيه نشينان همين شب است روزي كه بسته روزشمار مدينه را
یارب کجاست آنکه بیاید عیان کند این راز سر به مهر مزار مدینه را
**********
اين كيست اين كه قامتش ازغم خميده است باد خزان به گلشن عمرش وزیده است
رنگین کمان دیده خورشـــید و اپـــــــسین آیا چه روی داده که رنگش پریده است
ای عرشیان به اهل زمین گوشـــزد کنـــــید او را خدا ز عصمت محض آفریده است
او قاصد طراوت و مقصود غنچه هاســـــت او صاحب خصال و صفات حمیده است
اسطوره مقاومـــت و اســوه حیاســــــت این پیکر نحیف که از غم تکیده است
تشریف آسمانی عفت به دوش اوســـت این اختری که در دل خاک آرمیده است
آن دامنی که دامن مهر و عفاف بــود دامن به زیر سطح غبارین کشیده است
شعر شهودی تبریز
کس نگشود این گــــــره راه را شب به کجـــــــــــا برد تن ماه را
کرد کجا مهر وفا را نهــــــــان پر شد از او حـجم زمین و زمان
داد بدست که گل خویش را ! کس نشد آگاه از این ماجـــــــرا !
ماند که تا قـــــــــائم آل عبـــــا آید و این راز کند بر مـــــــــــــــلا
ورنه کسی را نــــــــبود این جواز
تا کند از راز عـــــــــلی کشف راز
شعر شهــــــــــــــــودی
خو است تـــا گردد جدا از قــــــبر یار از جــــوار آ ن مه گلگون مــــــــزار
دید پــــا ی رفتنش را بســــــــته انــد نالــــه را با نـــــا ی دل پیوســـته اند
لاجـــــرم آهسته نـــــزدیکش نشست بغض چـــندین ســاله خود را شکست
دفــــتر انـــدوه دل را بــــاز کـــــــــرد بــــا گل خود درد دل آغـــــاز کــــــرد
*******
گفت ای صــــبر و قــــرارم فـــاطمـه! مونس شبهـای تـــارم فـــا طمـــــــه!
جـــا ن زهــــرا از علـــی آزرد ه ای ! از کف نامــــرد سیـلی خـــو رده ای!
تا تو بـــودی مــو نس و غمخـوارمن بـود گـــرم از عشق تـــو بازار مــــن
با تو یک دنیا صفـــــــایی داشـــــتـــم بی تو کـــــــی تاب جــــــــدایی داشتم
دیـــد ه ام روشن بــــــدیدار تـــو بــود سینـــه ام صندوق اســــرار تـــو بود
زد اجـــــل بر سینه من ضــــــــر بتی سوختم از داغ هجـــــــران رحمــــتی!
دیده واکـــــن حال زارم را ببـــــــــین دید گـــــا ن اشگبــــــارم را ببـــــیـــن
بعد از این ای وای بـــــر احــــوال من بگذرد چون ؟ بی تو ماه و ســال مـن
******
کــــرد هر چه مـــونس خود را خطاب دید از زهـــــرا نمی آید جــــــــــوا ب
با دلی افســـــرده و اندوهگـــــــــــین تکیه زد بــــــر قبـــر آن نـور دو عین
از ره آمد خواب و صاحب جـــــاه شد میزبان چشمهای شـــــــا ه شـــــــــــد
ناگهـــــان در حــــال بیداری و خواب فاطمه آمد بخواب بوتــــــــــــــــرا ب
گفت بـــــر خیز ای امـــــــیر خسـته ام ای صفا بخش دل بشکســــــــــته ام
گــــرچه اهــــل کینه بد خواه تـــــو اند کــــــودکانم چشم بر راه تــــــــو اند
مرتضــــی گـــویی کمی آرام شــــــــــد تا بقلبش این سخن الهــــــــــام شد
******
شـــد بسوی شهــــر بی دلبــــــر روان در دل از اطفال تنهــــا نا گـــــــرا ن
شعله ور شـــد از قــــدوم شـــاه را ه کـــــرد از آن بــالا به شهر غم نگاه
گفت مـــــا هم زد به روی خــــود نقاب ای مدینه !بعد از این راحت بخواب!
بعد از این آوای غـــــــــم را نشنـــــوی صــــوت محــــزون گــلم را نشنوی
******
بعــد از آن شــــــاه اســـــیر درد و داغ آمد و افــــروخت ماتم را چــــــراغ
تا سحــــر با کـــودکـــانش گـــــریه کرد درغــــم یار جـــوانش گــریه کـــرد
*******
روز چـون طی شـد جهان را شب گرفت از غــــــــم مادر دل زینب گــــرفت
طاقتش شـــد طاق از بی مـــــــــــــادری کــــــرد بابای عــــزیــزش یاوری
گفت ای جان پـــــــدر آرام بــــــــــــا ش بعد از این آمـــاده احـــــرام بـاش
تازه اینجـــا اول راه تــــــــو هــــســــت این نخســــتین منزل از آه توهست
********
الغرض شــد شب شه گــردون مـــــدار رفت از دستش زمــــام اخـــتیــــار
تازنــــد آبی دل پــــــــــــــر ریــــش را بــــرد با خود کـــودکان خویش را
برد جایی که روانــــــــش خـــفته بـــود همســــر شیرین زبانش خفته بود
******
زینب آمــــــد با شتــــــاب امــــا به پیش بی کــــه دانــد جای قبر ام خویش
گفت اینجـــا بوی مــــادر می دهـــــــــــد بــــوی پـــرواز و کــبوتر می دهد
خویش را انداخت خــــاک مــــــــــادرش خـاک را پاشـید بر روی و سرش
قـــبر مادر را در آغوشش کشــــــــــــید اندکی در ســــایه مهر آرمـــــــید
شهودی تبریز 7/4/1386
