دستهای زیبا

دستهای زیبا

چه  زود  شستی  از آن دستهای زیبا دست             کشید   از  سر  دنیایت    آرزوها   دست

 

شب   ولا دت   تو   قلب   مادر ت    لرزید            و  داد  حال  عجیبی    برای   بابا  دست

 

گرفت   دست  ترا  ( غرق  بوسه باران) کرد            که   راز هجرت سرخ تو بود فردا دست

 

زمان  گذشت  و  گذشت  و  رسید  عاشورا             رسید  تا  بدهد   امتحان   خود  را دست

 

بیا که صد   گره  کور   از    طناب    حیات         شبی  به   ناخن   تدبیر  می کند   وا دست

 

هوای   آب   دلش  را  ز شعله    آکند ست         نمی کند    دمی   از   آب  تیغ   پر وا دست

 

شب  مکاشفه  از  خواب  چشم   پو  شیدی            حجابهای   زمان   را   کنار زد تا   دست

 

هزار  گونه  هنر  ریخت  از   هر  انگشتش            در آن  هنرکده  غوغا  نمود  غوغا دست

 

ز دست  قد   کسی   چون   تو  بر  نمی آمد             قیامتی  که  در  آن  دشت  کردبرپا دست

 

چنان  تکان   به  زمین  و  به  آسمان دادی            که دا د  بر تو تکان ازبهشت زهرا دست

 

به  ضرب  شست  تو  پی  برد  روبه  مکار            چگونه   روبهکان روبه روشود با دست

 

بساط  حیله  گشودست   و  باب   ترد ستی           و   کودکان    بدعا   برده اند   بالا  دست

 

ودشمن تو   زبون بود و خوب  می دانست              که  هست شرط نخستین برای سقا دست

 

بقصد    دست  تو تیغ کمین فرود    آورد              جدا زشاخه ی تن  شد  دریغ و دردا دست

 

میان   معرکه ی زخم   و   خنجر  و نیرنگ            تنی نمانده و مانده است دست  تنها دست

 

وکرد   یکدل  و  یکدست  و   یکصدا  یکجا            تمام خویش دودستی به دوست اهدادست

 

و هر چه  داد    از این  دست  بهتر از  آنرا          به  روز  واقعه  گیرد  ز حق   تعالا دست

 

به  پای  دست  تو  آری  نمی   رسد   دستی           که دست آخر یابد  به  فیض  عظما دست

 

شتاب    رفتنت     از    کثرت    تجلی   بود         صدا    زدند   ترا   از    دیار    بالا دست

 

بروی  رودی از  ایثا ر و عاشقی   می رفت         شبیه  زورقی  از  خون بسوی دریا دست

 

همیشه  دست   ادب   بود   روی   سینه   او          کمر  به  خدمت  جان بسته بوداورا دست

 

در   آخرین   د م    د یدار  پیشد ستی    کرد        که   تا   دراز    نماید   بسمت  مولا دست

 

خجل   شد  و  به زبان عرق  به   مولا  گفت          که  پیش   پای  تو دستم  بخاک  افتادست

 

و  قرنهاست   از  آن  روز می رود  هر روز        ردیف  شعر  تو  تکرار می شود  با دست

 

قلم    شد  و   علم      جاودانگی     افراشت        سرود   شعر   ترا    با  زبان  گویا  دست

 

شعر شهودی 11/7/88

---

وبلاگ طنز م با شعر(اولولریله دیریلرین دئیشمه سی) بروز شد

http://shohodi1.blogfa.com/

اشعار آئینی

حضرت رقیه

قاصــــــد کوچک ما حــامـل پیغـــام بــــــــزرگ

می زند با قـــدم کوچـــک خود گام بــــــــــزرگ

کعبه روی که را ! مـــــی کند آهنگ طـــــواف؟

که کمر بسته چنین دامـــــن احرام بــــــــزرگ

دیر گاهی است که همپای پـــدر مــــــی آیـد

کودک خسته و این خلعــــت ابرام بــــــزرگ!؟

یک جهان غصه بدریــای نگاهش پیداســـــت

در دل کوچک خود می کشـــد آلام بـــــــزرگ

***

او سفیری است که از ظهر پیام آمده اســت

پرده برداشـــــته از چـــــهره ابهام بـــــــــزرگ

کی کــــند رخــنه در اندیشـــه پولادیــــــنش؟

می پزد در سر دشــمن هوس خام بـــــــزرگ

***

و سخن در سر این نیست که او را کشــــــتند

وشدند از پی این واقعه بد نـــــــام بــــــــــزرگ

سخن این است که ؟ شد فاتح ومغلوب که بود

چه کسی کامروا گشت وکه ؟ ناکام بـــــــزرگ

***

آبرو یافته ویـــــرانه از این گـــــــنج حســـــــین

از سر نیزه گرفـته است چه الــــهام بـــــــزرگ

گنـبد شـــــــرقی او در دل بـــــــازار دمشــــق

آفتابی است که بر تافته در شـــــام بـــــــزرگ

---

کربلا

می کنم   تا یادی   از دشت  بلا

بند  بندم  می شود  از  هم  جدا

 

صحنه های بی  بدیل  وجانگداز

سوختن  در  شعله  راز   و نیاز

 

صحنه دل کندن از جان و جهان

دل   سپردن  بر  خدای  لا مکان

 

صحنه  جوشید ن  د لهای  پاک

صحنه    افتاد ن    عاشق  بخاک

 

صحنه   غرید ن  شیران   مست

دل  بریدن ازجهان وهرچه هست

*****

صحنه  جانبازی  سر و   رسا

شیر   مردی   از   نزاد  مرتضی

 

 

او  هوای  دیگری   دارد  بسر

خون  غیرت در رگ او شعله ور

 

او  برادر  را معین ویاور است

بر  سپاه  کربلا  سر  لشکر   است

 

او  ابا لفضل  است  ماه  کربلا

ساقی     گلزار     آل      مصطفی

 

در شجاعت شیر بی همتاست او

در شهامت  فی  المثل  دریاست  او

****

کربلا سر منزل دلدادگی است

اوج عشق و غیرت و آزادگی است

 

کربلا  آیئنه   دار   کبریاست

کربلا     مهد    رسولان    خداست

 

کربلا گنجینه ای از گوهر است

گلشنی  از   لاله  های  پرپر  است

 

کربلا  فریاد  درد غربت  است

کربلا   میعادگاه    هجرت    است

 

کربلا دشتی که یاهو می زند

کربلا     با     کعبه   پهلو   می زند

*****

کربلا  یعنی  دل و جان باختن

مرگ  را از  چشم  خویش انداختن

 

کربلا      یعنی      دیار    آشنا

کربلا     یعنی    رسیدن    تا   خدا

 

کربلا   یعنی گذشت از خویشتن

کربلا    یعنی    حسین   بی     کفن

 

کربلا   یعنی   حضور  بی  دریغ

کربلا   یعنی    گلوی   زیر      تیغ

 

کربلا   ای   کربلا    ای    کربلا

مست     جام     البلا  و      للولا

 

کربلا      ای   کعبه    آمال   ما

کربلا  ای  روز  و ماه  و  سال  ما

*****

بر   فراز   اشتران   بی   جهاز

می  رود      آزاد  گانی   سرفراز

 

می رود شوریده گانی مست مست

جرعه  نوشان   خم    عهد الست

 

می   رود    دلدادگانی   بی  قرار

بی    قراران     غم   هجر  نگار

 

راویان        داستان         کربلا

شا هد ان    ظهر    خونین    بلا

 

سینه هاشان غرق دریای تب است

قافله    سالار   آنها    زینب است

 

زینب   است   او   یادگار مرتضی

یادگار      خطبه     های   جانفزا

****

بار  دیگر  حضرت سلطان عشق

عاشقان را می دهد فرمان عشق

 

ای عجب از عشق و این غوغای او

عالمی   سر گشته   سودای  او

 

عشق   در  هر دل که ماوا می کند

محشری  از  شور  بر  پا   می کند

 

عشق یعنی جان عاشق بر لب است

عشق یعنی باز گشت زینب است

 

باز  گشتی   آنچنان   مردانه   وار

کو کجا دیده است چشم روزگار

****

زینب آمد بر سر   قبر حسین

گفت ای جان من ای نور دوعین

خیز  ای لب  تشنه  آب آورده ام

کاروانی     التهاب     آورده ام

 

قصه ها   ناگفته  دارم  در   گلو

بغضها  نشکفته  دارم  د ر گلو

 

ای  برادر  کو  برادر  های  تو

کو  به  روز  رزم یاورهای تو

 

کو  برادر  قاسم   و کو  اصغرت

کو  ابالفضل   و    علی  اکبرت

 

لاله هایت سربه سر پر پر شده است

آسمان گهواره اصغر شده است

 

********

آه  ای  بند  دل  خیر    النسا

پاره   قلب   رسول     مصطفی

 

خون  تو  آفاق  را  گردیده است

نام  تو تا  بی کران پیچیده است

 

شعر:شهودی

 

 

 

---

اشعار آئینی

 

ای نای ســربریده  فدای   نوای تــو

ای  پرده ها  دریده  بصوت  رســای تو

زیباترین صدای طبیعت صدای تست

از  پنجـه  سکوت   رهیـده  صـدای  تو

آری  یقین  صدای تو را مانــدگار کرد

آن بوسـه ای  که ختم رسـل زد  به نای تو

غارت  نموده   قـافـله عقل وهوش  را

بر  نوک  نیــزه  زمــزمه  د لربــــــــای تو

همسوست خاک پاک تو با قبله  حبیب

د ر امـتـداد  کعـبه   بود   کربـــلای تـــــــــــو

در تـنگـنای واژه   نگـنـجـد  رشا د تت

هر کس به  وسع  خویش نویسـد  ثنای تـو

آزاده  تا   که   آمـدی  از  ابـتلای   دوست

شد عـالمی اســـــــیر تو  و مبـتـلای تــو

نقشی چنین به صفحه گردون که دیده است؟

عالم  هنوز در عجب  از  ماجرای تــــو

در قـتـلگاه  زمزمه ها یت  شنیدنی است

قر بان  لحظـه های  نجیـب  دعای تــــــو

آنجا چه رفت بین تو با دوست کاینچنین

آفـاق     را  گرفتـه  طـنیـن  نــوای تـــــو

در رستخیز حادثه های مهـیـب  دهـــر

یک خشت  هم نخورده  تکان از بنای تــــو

بس فارسان که با فرس عـقـل  تاختـنـد

عاجـز  شـد ند   از  ره   بی انتــهای تـــــــو

راهی است راه تو که به پایان  نمیرسد

راهی که لطف  دوسـت بود  راهنمای تـــــو

مانند تو  که  داده بها  آ ب  عشــق  را

جز ذا ت  سرمدی  که  دهد  خونبهای تــــو

تفسیر خون   تسـت  زلال  سرشـکهـا

میجوشد از شریعه  جـانهـا   ولــــــای تــــو

هر سال دیده ها ز تو لبریز می شوند

این مردمان  همیشــه   بود   آشــنای تــــــو

**********

ای  خاک  آسمانی  تو  کعـبـه امیـــــد

جانها  فـدای  مروه  و سعی  و صفای تـــــو

ای وای اگردل ازتوبغیرتوروکنــــــــد

بهتر زتو که را ؟ بگزیند بجـــــــــــای تــــو

روز جزا از آ تش دوزخ در ایمن است

هر دیده ای که گریه نماید بـــــــــــرای تـــو

هر قوم زیر بیرق خود می رود بحشــر

ما نیز می رویم به زیر لـــــــــــــــوای تــو

عمری است درمشام دل بینوای مــــن

پیچیده است رایحه نینـــــــــــــــــــــوا ی تـــو

بهر عطای غیر دمی وانمی کـــــــــنم

چشمی که بسته ام به امید عطــــــــــــــا ی تــو

یکدسته باز نام ترا سینه می زنــــــــد

پرمی کشد دوباره دلم درهـــــــوای تو

 

شعر از : شهــــــــــــــــــــودی

 

---

عزت نفس

هنوز  نام  تو  در دفتر زمان جـــاری اســت

و خون غیرت تو در رگ جهان جاری است

 

هنــوز  هــــــم   تو  امید  امـــــید  وارانـــی

زلال نام تو در بغض  کودکــــان جاری است

 

چه  دست  بود  فشاندی  به آبها  که هنـــوز

حد یث عزت نــفس تودر زبـان جاری ا ست

 

و از  دو دست  تو دشت  وفــا وغیـــــــــرت را

د و رود پای گرفته است وهمچـنان جاری است

 

مگر  نگاه   تو  د نبال  مشــــــگ  می گـــرد د

که رود اشگ زهر دیده  بی امان  جـــاری  است

 

وفا  بقامت  تو  قـــــد ر  خویش  را ســـــــنجید

که  با  وفایی   تو   مثل  بیکران جــــاری است     

 

واوج  آبی  نامـــت   شبیه   معـــــجزه هســــت

که  بر   مناره  آ فاق    چون  اذان جاری است

 

هنوز هـــم شفـــق آلود تســــت  چشم افــــــــق

پیام   سرخ  تو  در  متن آسمان     جاری  است

 

سفیــــــــنه   تـــــو  کنـــار فـــــرات یاس  آ لود

به خون نشسته و در بحر أرمان جـاري اســــت

 

به پای بوسی  دستان آسمانی  تو

 

هزار رود  فرات از نهاد جان  جاری است

 

قســـــم      به حرمت آن بــازوان قاطــــــع تو

که  د جله  د جله مرام تو در زمان جاری است

 

تو آب  را  بــه  تمـــنای  تشنــــــگی  بــــرد ی

که  در مرام  تو   زخم از  پی سنان جاری است

 

******** 

سلام  بر  تو و  دستان  پر  سخاوت    تـــــــو

ســـلام  بــر  ادب  و  غیرت  و  نجابت  تـــــــو

 

ســـلام   بر  قـــــلم  بازوان  خـــــــونــینــــــــت

كه  قطعـه  قطعـه شــد  از  بهر  قاطعيـــت  تـــو         

سلا م  بر  عرق  شـرم  گـــــــونه  ماهــــــــــت

که  قطره  قطره  چکید از  جبین  عصمت تـــــو

 

سلام  بر  شرف  و  مشی ومشق و میثـــــاقـــت

ســلام  بـر  دل  لبریـــــــــز  از  ولایت   تــــــو

 

چقدر  نــام  تو  همرنگ  جـــــانفشـانیهــاســـت

ســلام  بــر  تـو  و  آییـن  استـقا مت  تـــــــــو

 

سلام   بر   صدف   سینه   گهر  خیــــــــــــزت

سلام  بر  سعه  صــد ر بی نها یـــت   تــــــــو

به  روز  حادثـه  بودی  پنــــــــــــــــاه   آل الله

شكست قامـت شاه از غـــــــــم شهادت تــــــــو  

کشم  چگونه  غمت  را  به  رشـــــــــته تحریر

که  شرحه شرحه قلم شد زشرح  محنت  تـــــو

شعر از : شهودی

---

حضرت زینب

زینب آمد شام را تســـخیر کــرد

با زبانش کار صــــد شمشیر کرد

زیـــــنب آن عـلامه والا مقــــــام

کربلا را مو بمو تفســــیر کـــــــرد

تا طلسم سایه هــــــا را بشکند

آیه های نـــــــور را تقریر کـــــــرد

پادشاه بی سپاه شــــــــام شـد

عالمــــی را مات از این تدبیـر کرد

زینــــب آن میراث دار کــــــــــربلا

صحنه ها را یک به یک تصویر کـرد

روز هـــا را ، روز عاشورا نــــــمود

کربلا را نیـــز عالمگیــــــــر کــــرد *

* کل یوم عاشورا ، کل ارض کربلا

---

روح مهجور

          بهار   مدینه 

 

زنگ  خزان    زدند     دیار   مدینه  را           بردند   از  مدینه  بهار   مدینه  را

 

سرمایه   مدینه همین  یک  بهار    بود           آنهم که رفت  و برد قرار مدینه را

 

یک آ سمان فرشته سیه پوش   می رسند          بر   سر  کنند تا که غبار مدینه را  

 

روح مدینه   سر به بیابان    نهاده  است             انگار  می   برند    نگار مدینه را

 

باران   اشگ   تا به ابد     دیده زمین             خواهد گریست  چشم خمار مدینه را

 

یارب شمیم عاطفه هست اینکه می برند             یا  می برند    دارو ندار مدینه را

 

انگار   در مدینه   قیامت بپا شده است           از هم   گسسته اند   مدار مدینه را

 

آه   از   نهاد   آینه ها   می شود  بلند             غم   بار   می کنند  قطار مدینه را

 

امشب    بگو   به ماه   نتابد که آفتاب            سیراب  می کند   شب تار مدینه را

 

روزشمار تكيه نشينان همين شب است             روزي كه بسته روزشمار مدينه را

 

یارب  کجاست   آنکه  بیاید عیان کند             این راز  سر به مهر مزار مدینه را

 

    **********

 

اين كيست اين كه قامتش ازغم خميده است         باد خزان به گلشن عمرش وزیده است

 

رنگین  کمان دیده  خورشـــید و اپـــــــسین        آیا چه روی داده که رنگش پریده است

 

ای عرشیان به اهل زمین گوشـــزد کنـــــید         او را خدا ز عصمت محض آفریده است

 

او قاصد طراوت و مقصود غنچه هاســـــت         او صاحب خصال و صفات حمیده است

 

اسطوره  مقاومـــت  و  اســوه  حیاســــــت        این پیکر نحیف  که از غم  تکیده  است

 

تشریف  آسمانی  عفت  به  دوش  اوســـت         این اختری که در دل خاک آرمیده  است

 

آن  دامنی  که  دامن  مهر  و  عفاف  بــود         دامن به زیر سطح غبارین  کشیده  است

 

                                                                            شعر شهودی تبریز

        

---

 

 راز عــــــــــــــــلی

 

 

کس نگشود این گــــــره راه را                      شب به کجـــــــــــا برد تن ماه را

 

 

 

کرد کجا مهر وفا را نهــــــــان                        پر شد از او حـجم زمین و زمان

 

 

 

داد بدست که گل خویش   را !                       کس نشد  آگاه از این ماجـــــــرا !

 

 

 

ماند که تا قـــــــــائم آل عبـــــا                       آید و این راز کند بر مـــــــــــــــلا

 

 

 

                               ورنه کسی را نــــــــبود این جواز

 

                               

 

                               تا کند از راز عـــــــــلی کشف راز

 

 

 

                                                                            

 

                                                                          شعر شهــــــــــــــــودی

---

 

  ر وح مهجــــور

 

بو تراب آن ر وح مهجــــور از بــدن            گشـــت چـــون فارغ ز دفن خویشتن

 

کرد با حسرت به بیت گل نگــــــــــا ه           دید شد منظــومه عمرش تبــــــــــا ه

 

خو است تـــا گردد جدا از قــــــبر یار           از جــــوار آ ن مه گلگون مــــــــزار

 

دید پــــا ی رفتنش را بســــــــته انــد           نالــــه را با نـــــا ی دل پیوســـته اند

 

لاجـــــرم آهسته نـــــزدیکش نشست           بغض چـــندین ســاله خود را شکست

 

دفــــتر انـــدوه دل را بــــاز کـــــــــرد          بــــا گل خود درد دل آغـــــاز کــــــرد

 

                                           *******

 

گفت ای صــــبر و قــــرارم فـــاطمـه!          مونس شبهـای تـــارم فـــا طمـــــــه!

 

جـــا ن زهــــرا از علـــی آزرد ه ای !          از کف نامــــرد سیـلی خـــو رده ای!

 

تا تو بـــودی مــو نس و غمخـوارمن          بـود گـــرم از عشق تـــو بازار مــــن

 

با تو یک دنیا صفـــــــایی داشـــــتـــم          بی تو کـــــــی تاب جــــــــدایی داشتم

 

دیـــد ه ام روشن بــــــدیدار تـــو بــود         سینـــه ام صندوق اســــرار تـــو بود

 

زد اجـــــل بر سینه من ضــــــــر بتی          سوختم از داغ هجـــــــران رحمــــتی!

 

دیده واکـــــن حال زارم را ببـــــــــین          دید گـــــا ن اشگبــــــارم را ببـــــیـــن

 

بعد از این ای وای بـــــر احــــوال من         بگذرد چون ؟ بی تو ماه و ســال مـن

 

                                              ******

 

کــــرد هر چه مـــونس خود را خطاب         دید از زهـــــرا نمی آید جــــــــــوا ب

 

با دلی افســـــرده و اندوهگـــــــــــین          تکیه زد بــــــر قبـــر آن نـور دو عین

 

از ره آمد خواب و صاحب جـــــاه شد         میزبان چشمهای شـــــــا ه شـــــــــــد

 

ناگهـــــان در حــــال بیداری و خواب         فاطمه آمد بخواب بوتــــــــــــــــرا  ب

 

گفت بـــــر خیز ای امـــــــیر خسـته ام           ای صفا بخش دل بشکســــــــــته ام

 

گــــرچه اهــــل کینه بد خواه تـــــو اند           کــــــودکانم چشم بر راه تــــــــو اند

 

مرتضــــی گـــویی کمی آرام شــــــــــد           تا بقلبش این سخن الهــــــــــام شد

 

                                              ******

 

شـــد بسوی شهــــر بی دلبــــــر روان           در دل از اطفال تنهــــا نا گـــــــرا ن

 

شعله ور شـــد از قــــدوم شـــاه  را ه            کـــــرد از آن بــالا به شهر غم نگاه

 

گفت مـــــا هم زد به روی خــــود نقاب         ای مدینه !بعد از این راحت بخواب!

 

بعد از این آوای غـــــــــم را نشنـــــوی          صــــوت محــــزون گــلم را نشنوی

 

                                               ******

 

بعــد از آن شــــــاه اســـــیر درد و داغ          آمد و افــــروخت ماتم را چــــــراغ

 

تا سحــــر با کـــودکـــانش گـــــریه کرد          درغــــم یار جـــوانش گــریه کـــرد

 

                                             *******

 

روز چـون طی شـد جهان را شب گرفت           از غــــــــم مادر دل زینب گــــرفت

 

طاقتش شـــد طاق از بی مـــــــــــــادری           کــــــرد بابای عــــزیــزش یاوری

 

گفت ای جان پـــــــدر آرام بــــــــــــا ش           بعد از این آمـــاده احـــــرام بـاش

 

تازه اینجـــا اول راه تــــــــو هــــســــت           این نخســــتین منزل از آه توهست

 

                                            ********

 

الغرض شــد شب شه گــردون مـــــدار            رفت از دستش زمــــام اخـــتیــــار

 

تازنــــد آبی دل پــــــــــــــر ریــــش را             بــــرد با خود کـــودکان خویش را

 

برد جایی که روانــــــــش خـــفته بـــود            همســــر شیرین زبانش خفته بود

 

                                                 ******

 

زینب آمــــــد با شتــــــاب امــــا به پیش         بی کــــه دانــد جای قبر ام خویش   

 

گفت اینجـــا بوی مــــادر می دهـــــــــــد           بــــوی پـــرواز و کــبوتر می دهد

 

خویش را انداخت خــــاک مــــــــــادرش           خـاک را پاشـید بر روی و سرش 

 

قـــبر مادر را در آغوشش کشــــــــــــید            اندکی در ســــایه مهر آرمـــــــید

 

                                                        شهودی تبریز 7/4/1386     

 

 

 

مرده است

درحسرت آب و دانه مرده است           مرغی که در آشیانه مرد ه است

 

در   حسرت   روزهای    پرواز           در    آبی   بیکرانه   مرده است

 

د یروز    ترانه  ای   سرو  د م           دیدم  که  دل  ترانه  مر ده است

 

آتش نزدی   بجا نم  ای  عشق           دیگر  ز  تو هم زبانه مرده است

 

این   تیر   نشسته   بر دل من            از  بی   دلی    نشانه مرده است

 

آن    شوکت    با ستا نی    ما            در  پیچ  و خم زمانه مرده است

 

افتاده  سوار  و  اسب مجروح            در حسرت  تازیا نه  مرده است

 

بر  گرده  جنگل  است   نعشی            یارب  نکند    فسانه مرده است

 

پایان  شب   سیه   سیاه  است          خورشید   در  آستانه مرده است

 

                      یک  شاعر  بیقرار و بی تا ب

 

                      در خلوت شاعرانه مرده است

 

                                            شهودی – بستان آباد1375

---

                                               سفير  سه ساله

 

قاصد كوچك ما  حا مل    پيغـــــــــــام بزرگ           مي   زند با  قدم كوچک خود  گـــــــــــــــــام بزرگ  

 

 

 

كعبه  روي  كه ! را مي كند آهنگ طوا ف              كه كمر بسته  چنين   دامن  احــ ـــــــــــرام  بزرگ

 

 

 

دير گا هي است  كه  همپاي   پدر مي آيد                كودك  خسته و اين خلعت  ابـــــــــــ ــــــرام بزرگ

 

 

 

كي كند رخنه    در    انديشه  پو  لا دينش                مي پزد  در سر  دشمن   هوس  خـــــا م  بزرگ

 

 

ر ا ست گفتند  بزرگي  به كهنسالي  نيست                  گا ه و بيگاه  كند  كوچكي  اقــــــــــ دام  بزرگ

 

 

 

يك جهان  غصه بدرياي  نگاهش  پيدا ست                  در دل   كوچك  خود مي برد آلــــــــــــام بزرگ

 

 

او سفیری است که از ظهر پیام آمده است                   پرده  برداشته از چهره  ابهـــــــــــــــام  بزرگ

 

 

 

وسخن در سر این نیست که اورا کـــــشتند                 وشدند از پی این واقعه   بــــــــــد نا   م  بزرگ

 

 

 

سخن این است که شد  فاتح ومغلوب که بود                چه کسی کامروا گشت و که  نا کـــــــام  بزرگ

 

 

 

آبرو يافته ويرانه از اين    گنج       حسين                 از  سر  نيزه  گرفته  است چه  الــــها م بزرگ

 

 

 

گنبد   شرقي  او  در  دل  بازار      دمشق                  آ فتابي  است كه بر تا فته در شــــــــام بزرگ   

 

 

                                                                  شعر شــــــــــــــــــــــــــهودی

---

مفسر كربلا (زينب)

 

 

زينب آمد شام را  تسخير كرد

 

                            با زبانش   كار    صد  شمشير  كرد

 

 

زينب    آن    علامه     والا    مقام

   

                        كربلا     را مو   بمو     تفسير     كرد

 

 

تا طلسم  سا يه ها    را       بشكند

 

                      آيه  هاي      نور   را     تقرير       كرد

 

 

پادشا  ه    بي سپا ه      شا  م   شد   

 

                          عالمي  را  ما ت از  اين تدبير     كرد

 

 

زينب   آن ميرا ث دار       كربلا   

 

                      صحنه ها را یک به   یک   تصو ير كرد

 

روز  ها را   روز   عا شو  را  نمود  

 

                    كربلا  را   نيز          عا   لمگير      كرد

 

 

 

 

شعر  شهـــــــودی

---

گلیر

 

کربلانین   دشتینه   بیر  فاتح  عظمی   گلیر

 

شامی  تسخیر   ائله یبدیر   زینب کبری گلیر

 

**

 

هر  طرفده ن    قوزانیر افلاکه  واویلا  سسی

 

یا محمد    یا  رسول الله     یا  زهرا     سسی

 

امما هر   سسده ن حزین دیر زینب علیا سسی

 

ائله   بیل     دشت   بلایه   حضرت  زهرا گلیر

 

**

 

گلدی   زینب     ایلدی     کوی   محبتده   مقام

 

وئردی اول بیر اوره گده ن شاه عطشانه سلام

 

صونرا گلدی  جوشه  اول  دریای عزم واهتمام

 

گوردولر   کی  گوزلریندن قان نه سیل آسا گلیر

 

**

 

قیلدی    فرمایش  بئله   اول کنز صندوق حیا

 

ای  جمال   انورین   مصداق    مصباح الهدی

 

ای  نجاتین  کشتی  سینده  یئر دوتان اهل وفا

 

دور گیلان دیدارووا   مین   بحر    ناپیدا  گلیر

 

**

 

ای   اولان   آرامگاهی  رشگ  فردوس برین

 

کیم قازیبدیر قبریوی کیم دفن ائدیبدیر پیکرین

 

آلتی  گوشه  قبریوه قربان اولوم ای شاه دین

 

با ر  گا  هیندان       شمیم     جنت الماوا     گلیر

 

**

 

قبریوه   باخد یقجا   گویا  قلبیمه    الهام    اولور

 

چیرپینان قوش تک تلاطومندن دو شورآرام اولور

 

کعبه     کویندا     شاید     لایق   احرام      اولور

 

بو   صفالی   تربتینده ن     راح     رو ح افزا گلیر

 

**

 

بیر   پریشان   یئل   اسیر   گاهدان دیا ر شامده ن

 

گوئیا    ائیلیر     حکایت     بیر   بویوک آلامده ن

 

بیر   گوزی   یولدا  قالان    محنت کش   ایامده ن

 

اولمایا       ویرانه ده ن     بو     آه جانفرسا گلیر

 

**

 

قافله     یوز قویدی     سمت   علقمه   دیلده  نوا

 

وئردیلر    گویا    خبر    وار   بیر   مزار  با صفا

 

زینبین   آز قالدی  اولسون روحی جسمینده ن جدا

 

سسلدی   بو  قبریده ن   عطر   خوش    سقا گلیر

 

 

 

شعر : شهودی تبریز7/12/86

 

6 شعر سپید

فسیل حقیقت

 

××

 

سوار بر کجاوه اندیشه

 

 به دور دستها

 

سفر می کنم

 

از چندین عقبه که می گذرم

 

خود را می یابم

 

در هیات سنگواره ای

 

 آه ‍‍...!!!

 

ای حقیقت من

 

چگونه

 

 فشار آن روزها را

 

                      تحمل کردی

 

 چگونه ناهمواریها را

 

 هموار ....

 

         چگونه ....

 

           چگونه .....

 

               چگونه......

 

بخویش می آیم

 

 و

 

 آینده ای گذشته را

 

 به انتظار می نشینم

 

 

شهودی بستان آباد1377

---

دیرگاهی است

 

              دنیای مرا

 

                 سگهای ولگرد

 

پرسه می زنند

و

شب و روزم را

                        مترسکهای ترسو

 

به زیستن مشغولند

 

****

 

بوی کوچ

 

سراپای وجودم را گرفته است

 

خواهم کوچید

 

            گله گله

 

به سمت دشتهای فراخ

 

آنجا که

        دشتبانها

                  جامه های آشتی

 

 به تن کرده اند

 

و صدای زوزه هیچ سگی

 

 به آنجا نمی رسد

 

 

                                 تبریز مورخه 24/11/ 86    -  شهودی

---

چونان حلاج

 

که

    سالها

 

باگامهای آهنینش

 

چوبه دار خویش را

 

                بر دوش

 

                          می   کشید

 

 

بفرسودن خویش

 

بر خواهم خاست

و

یاران غاررا

 

 به استغاثه خواهم طلبید

 

پیش از آنکه

 

بدست (اصحاب جهل ) بیفتند

 

تمام اندیشه هایم  را

 

                     به قربانگاه خواهم برد                        

---

آن روز

 

      قلب جنگل مازندران شکفت

 

                وقتی که آن سوار سپیده

 

با کوله باری از سخن

 

از دامن سهند سر افرازپرکشید

 

       خورشید هم

 

          مسیر سخن را

 

               رصد نمود

 

تا ناگهان

 

      آن اتفاق سبز

 

بیفتاد

 

در سایه سوار

 

            غزل

 

                جان تازه یافت

 

 

***

 

مثل دو توده ابر

 

از دو کرانه متفاوت

 

                 آنگونه در

 

                      حوالی هم

 

                        گرم هم شدند

 

تا آنکه این

 

                تولد باران مهر را

 

با گریه

 

                 آسما ن به زمین شاد باش گفت

 

آنگاه

 

            خیل بغض بود که

 

                  از شوق می شکفت

 

وقتی که این

 

دو شاعر شیدا

 

               بهم رسید

 

                                نیما و شهریا ر

 

                                               شهودی تبریز23/8/86

 

---

آژیر

 

****

 

آن روز

 

آمبولانس

 

 

واپسین

 

صدای سرخ  ترا

 

در خیابانهای کبود شهر

 

 

به آژیر کشید

 

---

                        ( برگهای تقویم)

 

 

هر برگ تقویم

 

اعلامیه ترحیم

 

               همــــــــان روز

                                  است

 که زرد و خشک

از درخت زمان

می ریزند

و

نعش متعفن روزهای مرده بر سنگفرش زمان

 

هوای قرن را آلوده کرده است

 

******

اینک

حیات را

بی حضور آ ب

 

       چگونه توان  زیست !!!!!

 

                                            

---

 

          اربعین

 

و

 

اربعین :

 

             رستاخیز احساس

 

                سکینه قلوب

******

اربعین:

 

    

 

(عطیه )ای که

 

نخستین بار

 

 از چشمه سار جان( جابر)

 

جوشیدن گرفت

 

و محیط تاریخ را

 

از خنکای زلال خویش آکند

 

******

اربعین

 

یعنی

 

نخستین بوســــــــــــــــــــــه های( عطیه )

بر

 

           ( حظیره آب)

 

                                                          شهودی – تبریز

                                                         ا ربعین 85

 

---

---

 

سوختم

پای پیمان

 

دست بر دار از سرم ای روح عصیان سـوخـــتم        من شدم از عاشقی دیگر پشیمان سوخــــــــــتم

 

 

در هوای لاله روئی همچو جـــــــــــــام لاله ای         داغ حسرت برجـــــــگردر باغ وبستان سوخــتم

 

 

زد بجـــانم شعله گـــــــــــــــوی آب آتش زاد او        من بحیرت آتش است این یا گلســـــتان سوخــتم

 

 

تامشامی نشنود بوئی از این ســــوزو گــــــداز        کنج خلوتگاه دل از خـــلق پنــــــــــهان سوخـــتم

 

 

حلقه زد بــــر دور او اغــــیار ومنهم دور ازاو        بغض خفت در گـــــلو ســـردر گریـبان سوخــــتم

 

 

لحـظه دیدار.حـــــــــجبم شد زبانـــــــبندم دریغ        چون نگــــفتم درد دل در پیش درمـان سوخـــــتم

 

 

گـــربرفت از من خطایی بر بزرگیت ببـــــخش         آخر ای امید من از داغ حـــــــرمــان سوخـــــتــم

 

 

عاقبت از پا فـــــکند این پایداریها مــــــــــــرا         پای حرف خویش مـــاندم پای پـیمان سوخــــتم1

 

 

ناجــــوانمردانه او رفت و مـــــــرا ازیاد بـــرد        من به پاس یاد او هــــر روز و هر آن سوخـــتــم

 

 

داغ حافــــظ زنده شد انگار بعداز سالهــــــــــا        منهـــــم آخــــرزآتش ســــروی خرامان سوختـــم

 

 

نیمــــه جـــــانی برده بودم سـالم از روز وداع       آنهم آخــــــر با شــــــرار شـــــام هجران سوختــم

 

 

                               در طــــــریق عشقبازی باید از هســــــتی گذشت

 

 

                               خام بودم پخته گشتم وه چه آســــــان ســـوخـتم

 

        

                                                                                شعر: شهودی تبریز3/6/86

 

1-پایمردی کردم ودر پای پیمان سوختم

 

---

 

چشمهای تو

 

 

دوباره چشم تو این گوی آب آتش زا د               دوباره جمع نقیضین می کند بیـــــــدا د

 

 

دوباره موج عطش خیز ناگهانی  عشق              بشوق چشمه نوشین مهوش نوشــــا د

 

 

دوباره این دل آتش پرست وسرکش را               زدیم بر دل دریا که هرچه بادا بـــــــا د

 

                                                   *********

 

دوباره نقش ترا می کشم به صفحه دل               و می پرستمت از جان شبیه یک معتا د

 

 

تمام حافظه ام از تو می شود لبـــــریز               و پوشه های محبت که می شوند ایجا د

 

 

وبازرمزعبورم گذشتن از خویش است               چه ساده می شوم از قید خویشتن آزا د

 

                                                 *********

 

دوباره قصه دل دادن است و نا کا می                از ا ین زمانه فرهاد کش بکش فر یا د

 

 

 

و روز بعد جراید ستون حـــــــادثه ها                پر از وقا یع تلخی که اتفاق افتـــــــــا د

 

 

                                       وشاعری که دلش را به آب و آتش زد

                                          

                                       و برد توده خاکستر تنش را بـــــــــــا د

 

                                                       تبریز – شهو دی 13/10/1385

 

                                                                                        

                                                                                         

 

حدیث محبت

از من خدایرا غزل عاشقی مخواه    کز پیریم چو طفل قلمدوش می کنی 

   شهریارخطاب به سایه

 چند ابیات ناتمام  از خودم و دیگر هیچ.....

حدیث محبت

پنداشتم حدیث محبت نهفتنی است

می خواستم بگویم و دیدم نگفتنی است

من غرق این معامله بودم که ناگهان

اشکم چکید و گفت محبت شکفتنی است

---

طوفان

امید من شب پیش از تولدم جان داد

به زندگانی پر یاس خویش پایان داد

زمانه خواست رفیقی کند برای من

مرا ز باد گرفت و بدست طوفان داد

---

نازنین

---

تو چقدر خوب و زیبا تو چقدر نازنینی

تو از آن آسمانها تو فرشته زمینی

نه کسی به تو شبیه و نه تو بر کسی شبیهی

بخدا میان خوبان تو همیشه بهترینی

---

 

استاد شهریار

باز امشب ای ستاره تابان نیامدی

باز ای سپیده شب هجران نیامدی

باما سر چه داشتی ای تیره شب که باز

چون سرگذشت عشق به پایان نیامدی....

درطبع شهریار خزان شد بهار عشق

زیرا تو خرمن گل و ریحان نیامدی

 

بمناسبت میلاد حضرت امام حسین ( ع )

                               

                                  ( مصحف گل )

 

کـــه ! دید ه است حلو ل ستا ره جــــــــــا ن را

 

 

شکفتن گل زیبای باغ ا یمـــــــــــــــــــــــا ن را

 

 

به افتخــــا رکه ! ایزد به مــــــــــا لک* دوزخ

 

 

ســـــــپر ده تا بنشا ند  لهیب نیــــــــــر ا ن را

 

و یا به خا زن رضـوا ن* خو یش فرمود ه است

 

 

که ا ز همیشه معــــــطر کنــــند رضـو ا ن را

 

 

کدا م مــــر غ بهشتی بخـــــا ک آ مــــد ه است

 

 

که بوی شهـــــپــر ا و مست کرده بستا ن ر ا

 

 

مگر بهشت نها ن آ شکـــــا ر می گـــــــــر د د

 

 

که شوروشوق گرفـــته است کون وامکا ن را

 

 

چه روی داده که انبوهی از ملائک عــــر ش*

 

 

گرفـــته راه ســـــــــــــرای رسول خوبان را

 

 

چه ســــرنوشت غریبی مگـــر رقم زده اند

 

 

معادلا ت بشــــــر را چنین بــــهم زده ا ند

 

 

بند2

 

 

نظا م هندسه ا ز هم د و با ر ه می پا شــــــــد

 

 

هـــــزار مسئله با یک اشا ر ه می پا شـــــــد

 

 

به طرز تازه ای از عشق جمــــــله می سازند

 

 

نهـــــاد هرچه نها د و گـــــزاره می پا شــــد

 

 

ز مین منجمد ا ز خو ا ب می پـر د خو ر شید

 

 

بــــــخا ک یخ زد ه بذ ر بها ر ه می پا شـــــد

 

 

هز ا ر یو سف مصر ی بسجد ه می ا فــــتـــد

 

 

بســــــا ط دلبر ی ا ز هم د و با ره می پا شد

 

 

*******

 

 

کدا م شا هد قد سی به را ه ا فتــــــا د ه ا ست

 

 

که کهکشـــــــا ن به قدومش ستاره می پاشد

 

 

و شعـر این صـــد ف باردا ر زیبــــــــا یـــــی

 

 

به پا ی حضـــــــرت گـــل استعا ره می پا شد

 

 

زمـــا ن به لحظه مو عـــو د می شو د نز دیک

 

 

به آن سپیده مسعود می شــــــــــــــــود نزدیک

 

 

بند3

 

 

سپید ه ای که پر از بوی یار خواهد شــــد

 

 

پر از تبـــــسم سبز بهـــــــــــا ر خواهد شــد

 

 

 

 

*     ما لک نام فرشته ای که نگهبان دوزخ است

 

·          رضوان نام فرشته ای که خازن بهشت است

 

·          روایت است که خدا هنگام میلاد امام حسین به مالک دوزخ دستور داد

 

·           به میمنت ولادت امام حسین از لهیب دوزخ بکاهدو به خازن بهشت(رضوان)

 

·           فرمود تا بهشت را از همیشه معطر و خوشبو سازند

 

 

 

ســــپید ه ای که سر از جیب آ ب خوا هد زد

 

 

به ظهـــر خون و عطش رهسپار خواهد شد

 

 

تمـــام گونه شب را به نـــــور خواهد شست

 

 

هزار مــــــــــهــــر به پایش نثار خواهد شد

 

 

ســـپید ه ای که طلوعش نوید آزادی اســت

 

 

و مایه شــــــــــــــــــرف روزگار خواهد شد

 

 

وبا گذ شت زمان مثل کوه شــــــــــوکت ا و

 

 

از او که دور شوی آ شـــــــکار خواهد شد

 

 

سپیده می رسد از شــــوق  می زند فریا د

 

 

که: خانه کرمت ای گل رسول آ بـــــــــا د

 

 

 

بند4

 

 

دوباره می رسد از راه سوم شعــبـــــــــــان

 

 

دوباره می شنویم از نسیم بوی جــــــنــــان

 

 

دوباره دست خدا شاهـــکار دیگــر کـــــــرد

 

 

چه شاهکـــار عظیمی بخلقت انســــــــــــان

 

 

همان پدیده سـرخی که طـــرح نوافکــــــند

 

 

و در زمـــان خودش شــــد سر آمد دورا  ن

 

 

سخنوران زمــانه لب از سخن بســـــــــتــند

 

 

شد ند خـــــیـره به لبهــــای ناطق قــــــر آن

 

 

و موج موج عطـــش درشریعه هـا پــیچـید

 

 

به پای بــــو سی اش آمــد فرشته بــا را ن

 

 

واز تـــموج نـــور جمــا ل او خورشــــــید

 

 

نقاب شــــــرم به رخسار خویش زد پنهـا ن

 

 

شـــــــــکوفه زد گـــــل سرخی بگلشن زهرا

 

 

که رشگ بـــــاغ جنان گشت دامـــــن زهرا

 

 

بند5

 

 

دوباره رایحه ای بـــــــر مشام جان پیچـــــید

 

 

نسیم عطــــــر ولایت به هر کــــــــران پیچید

 

 

بهم رسید دونـــــور چــــــــراغ لم یزلـــــــی

 

 

ندای( نـــور علی نـــــور) درجهــــــان پیچید

 

 

گرفت قابله* عرش حـــــــسن هســــــتی را

 

 

تن مقـــدس اورا به پرنیـــــــــــــــــان پیچید

 

 

فرشتگان تن اورا به آسمـــــان* بـــــرد ند

 

 

نشـــــور و شور قیامت در آسمـــــــان پیچید

 

 

 

 

 

 

*درروایات آمده است که قابله امام حسین زنی بهشتی

 

بنام لعیا بوده است(قابله لعیاوامه زهرا)

 

*همچنین آورده اندقنداقه امام را بعداز ولادتش به آسمان بردند

 

 

 

برای نام نهادن به مصــــــــــــــطفی داد نــــد

 

 

بگوش مصحف گل نغـــــــــــــــمه اذان پیچید

 

 

بنام نامی ایــــــــــــزد حــــــــــسین نامید ش

 

 

که نامورشدو نامش  بـه هر زبـــــــان پیچید

 

 

 

مدینه شاهداین رویـداد زیــــــــــــــــــــبا بود

 

 

مد ینه کعبه دلهـــــای نا شکیبــــــــــــا بـــود

 

 

بند6

 

 

مد ینه می زده بـــــود و مـــــــدام می رقصید

 

 

شکفته بود گل صبح و شــــام می رقصیــــــد

 

 

صدای چنگ و چغور از مـدینه بر می خاست

 

 

به مکه می شد و بیت الحرام می رقصـــــیــد

 

 

وفطرس* آن ملک رانده گشـــته از درگــــاه

 

 

بشوق دیدن روی امــــــــــام می رقـــصیـــــد

 

 

صـــدای سرخ شهامت بگـــــوش می آمـــــد

 

 

و ذو الفقار علی در نــــــــیام می رقصــــــید

 

 

گرفته بود جهــــــان را نـــــــــــــــوید آزادی

 

 

و کـــــر بلا بهــــــوای قیــــام می رقصـــــــید

 

 

د مــــیده بــــــود از آغو ش فاطمه خورشــید

 

 

زمـــــانه بود علی را بکــــام می رقصــــــــید

 

 

پرنــــــــد ه در چمن و مه در آ ب وگل درباغ

 

 

گلاب در قـــــــدح و می بجـــــام می رقصیـــد

 

 

برقص آ مـــده بود آب و باد و خاک . آتــــــش

 

 

خلاصــــه اینکه زمین یک کلا م می ر قــــصید

 

 

رسید ورحــــل اقامت به عــــــــــز و ناز ا فکند

 

 

تمــــا م حجـــــــم     زمین را ببوی خویش آگند

 

 

بند7

 

 

قـــــد م نهــــاد بخــا ک و زمین بهـــاری شد

 

 

هزار باغ نهــــان   سبـــز د ر صحـــاری شد

 

 

جزیره العرب ازشــــوق یار شد لبــــــــریــز

 

 

برای وصف رخش نخــــلها قنــــــــاری شـد

 

 

به احـــــترام نگاهش به هرکجــــاکه نمـــود

 

 

هزار چشــــمه ناب وزلال جــــــــــــاری شـد

 

 

 

 

 

 

·         در روایات آمده است فرشته ای بنام (فطرس) دربعضی

 

·         جاها بنام (دردائیل) بالهایش در

 

·روزولادت امام حسین(ع )شفا یافته است

·          

 

 

همــــان پــــد یده سبـزی که سرخ شد روزی

 

 

به ســـــیر باغ ســــنان پر کشید و قاری شد

 

 

 

گــــل محمدی آ ن زیب گلشن تـــــــو حـــــــید

 

 

ببــــاغ فا طـــــمه قــــد می کشید و می با لیـد

 

 

 

بند8

 

ورفتـــه رفته دلش بیــــقرا ر می گــــــــردید

 

 

بزرگ می شــــد و محبوب یــا ر می گــردید

 

 

به جمـــــع دلشد گـــا ن الست می پــیو ست

 

 

شهـــاد ت از می لعلش خمــــا ر می گــردید

 

 

ببین جــــلا لت او را که موقع بـــــــــــــازی

 

 

بد و ش جـــــد بـــزرگش ســوا ر می گر دید

 

 

همیـــشه جد بزرگش گرامیش می دا شــــت

 

 

و از مشاهد ه ا ش بیقـــــــــــرارمی گـــردید

 

 

(حسین منی انا من حسین )می فرمـــــــــو د

 

 

و گاه چشــــــم دلش اشگــــبار می گردیــــــد

 

 

و سر نوشتـش با اشگ وخون گره می خورد

 

 

همیشه اشگ بنامش نثـــــار می گــــــــــردید

 

 

نظـر به عارض ماهش هرآ نکه می انداخت

 

 

هما ن به نظره ا و ل شکــــــا ر می گر د ید

 

 

دعــــا برای اجـــابت د و دسته گـل کم داشت

 

 

د و پنج ـه ای که مکمل به چار  می گر دید

 

 

د و دست کوچک او عـرش را تکان می دا د

 

 

و کــــا ر در کف ا و شا هکـــار می گر دیـد

 

 

وطــــر ح جـا مع یک انقلا ب را می ریخت

 

 

و خاک از نگهش بـــــــــــا ر دار می گرد ید

 

 

زمین با کـــــــر ه آ بستن عطش می شـــــد

 

 

زمــــان مصـــــــــا د ف با انفجار می گر دید

 

 

بــــگو به فا طــــمه : با نــــو دلت بهار ی با د

 

 

که ا ز قــــــد وم گلت قلب عاشقان شــــد شـا د

 

 

بند9

 

 

بگو بگو به چنین کـــــــــــو د کی روا  با شد

 

 

که گاهـــواره او عــــرش کــــــــــــبر یا با شد

 

 

و گا هـوا ره تکا نش شـود امـــــــیــن الوحی

 

 

نگـــــا هدا رش از آ فات هـــــم خـــــدا با شـد

 

 

 

پـــــــد ر به وا ژ ه (شیر خــدا) شـــو د تعبیر

 

 

و ســــایه گستـــر ا و ختم ا لا نبیــــــا با شــد

 

 

برادرش حــــــــسن آ ن حسن خلـق بی پایان

 

 

و مــــادرش گــــل خوشبوی مصطفی با شـــد

 

 

و صــیت شهر تـــش ا ز مـــرز آ سمان گذرد

 

 

صـــدای ا و همه جـــــا بهترین صــــدا با شد

 

 

بنـــا ی او بـــــز ند  بوســــــه ســرور ابرا ر

 

 

بنـــا ی نهضت ا و تا ابـــــد بــــــــــپا با شــــد

 

 

بگا ه رزم علــــــــمدا ر ا و شــــو د عبــا س

 

 

گــــلوی ا و هد ف تیــــــغ ا شقیـــــــــا با شـد

 

 

چنین جـــــلا ل و چنین اقتدا ر و این شو کت

 

 

که ! دید ه و که ! شنیده است و کی!کجا باشد

 

 

 

خـــــدا کــــــــند د ل مـــا غـــافل از خــدا نشود

 

 

و یکــــد م ا ز هـــو س کـــــر بلا جــدا نشود

 

 

ا لــــــــــــــــتمــا س دعـــــــا

 

شعــر ا ز : شهــــــــــــــو د ی

 

تـــــــــــــــبریز 17/4/1386

 

 

 

 

بوی مادر

                        

       (   بوی مــــا در )

 

بو تراب آن ر وح مهجــــور از بــدن 

     

 گشـــت چـــون فارغ ز دفن خویشتن

 

صدای ماندگار

صدای ماندگار

 ای نای ســربریده  فدای   نوای تــو                ای  پرده ها  دریده  بصوت  رســای تو

زیباترین صدای طبیعت صدای تست               از  پنجـه  سکوت   رهیـده  صـدای  تو

آری  یقین  صدای تو را مانــدگار کرد             آن بوسـه ای  که ختم رسـل زد  به نای تو

 

فلسطین

 

مسافر باران

 راست گفت آن مـــــسافر باران که زمین تا همیشه چــــرکین است1

جای خوبی برای ماندن نیست جای د لهای سخت و سنـــگین است

 

هرچه نزدیکتر شد از بالا دور شد از صفا و پا کیهــــــــــــــــــــــــا

متحیر شد از خودش پرسید: این زمین آن زمین پیشین است !!!!!

 

*****

کفه های همیشه نامیزان کفه هایی تراز از این دستــــــــــــــــــــــند

یک طرف ازدیاد کم خونی است یک طرف خون اساس تزئین است

 

باز قابیلیان خون آشـــــام روی تاریخ را سیـــــــــــــــــــــــه کرد ه

باز پیشانی زمان از این سر گذشت غریب پر چــــــــــــــین  اســت

 

*****

مست   از جای   خویشتن   بر خاست باد در غبغب غرور انداخت

 

گفت : گرهان !

                   بجای خود!!!

          آتش!!

 

باز امروز   وقت    تمرین     است

 

لرزه بر      جان   آبها افتاد چند سر روی     خاک    رقصیدند

 

سیبل دود هوا شد   اما نه توده ای مشگ   شد که    مشکین است

 

*****

 

قدس !! ای وادی بخون خفته !! محنت قد کشیـــــــــــــــــده دوران

قلب در خون تپیده تاریخ داستانت چقــــــــــــــدر غمــــــگین  است

 

بکدامین گنـــــــــا ه نا کرد ه مستحق چنین مکا فـــــــــــــــــا تـــــی

بستن چار راه آزادی بکدامین طـــــــــریق و آ ئیــــــــــــــــــن است

 

هد یه کودکان مظلومت  توپ این میهمان نا خــــــــــــــوا ند ه است

کودکانت همیشه می پرسنــــد سهم ما هم از این جهان این است!!؟

 

ای د یار حماسه و ایثار ای زشور مقــــــــــــاومت ســــــــــرشــــار

صبر کن همچنان مقاوم باش صبر بنیان کن ســـــــــــــلا طین است

 

ای کمر بســــته استقا مت را وای شکسته حـصـــــــــــــار ظلمت را

می ستایم همیشه نــــــامت رانــــــــــــام تو زیب و زینت  د ین است

 

سرزمین مقـــــــد س معراج ! نقطه وصــــــل خا ک با افـــــــلا ک!!

اولین قبله قبیله عشق !! صـــــــــــــبر کن بار صــــــبر شیرین است

 

روز    و   شب   در   تهاجم   پاییز     بر گهایت بخاک      می افتند

باز   برگ   برنده   پیش   تست      بر گهایت   همیشه زرین است

 

 

 

آنک از راه می رســــــد مـــــردی مردی از نسل پـــــــا یداریهــــــــا

نام او جفت فتح و فیروزی است یاور او ســـــــــــــــــپاه آ مین است

 

سر به ذ لت سپــــــــــردن از مــــــردی از شهامت بدور می با شـــــد2

مـــــــر گ با عــــــزت و شــــرف آ ری بهتر از زند گــی ننگین است

 

تف بر این نقشــــــه های تحــــــریفی که تــــــــرا باز می کنند انکـــار

غافل از اینکه هــــــــر کجـــــا عشق است نام آنجا یقین فلسطین است

 

شهــــــــــــــــــود ی – تبـــــــــــــریز

1-وامی از دکتر شفیعی کدکنی

-2وامی از مرحوم خوشدل تهرانی

 

عزت نفس

                                                 

 

     عزت نفس

 

هنوز  نام  تو  در دفتر زمان جـــاری اســت       

 و خون غیرت تو در رگ جهان جاری است

 

مدار

                                مدار بسته

---

 

روز وشب در یک مدار بسته درجـــــا می زنیم   

    

  رنگ حسرت رنگ غم بر روی رویا می زنیم

 

 

نماز

نماز

ای دل ای دل غریب خانه بدوش خویشتن را دوباره باور کن

تا نگردی به خویشتن مشغول حذر از خویش و دوری از زر کن

گِرد بر کرده گَرد غفلت را تا کی از فیض او شوی محروم

خیز و دریاب بزم مستان را باده ی معرفت به ساغر کن

رو رو ای دل به جرگه ی "راعون " مشو از "عن صلاتهم ساهون"

"و اقیمو الصلاه لِذِّکری " ذکر حق را هماره ازبر کن

شک مکن بر مقام اهل یقین " اَرَاَیت الذی یکذب بالدین"حق جوی

 و لذت تمکین روی دل بر حریم دلبر کن

"رکعتانی" که روز عاشورا کرد مست زلال حق برپا

گشت "مامومش" انس و جان گویا اقتدا بر امام بی سر کن

از مدار دوگانگی بگریز با دوگانه یگانه را دریاب

ترک کن هر چه دور تکرار است یاد او را ولی مکرر کن

از سلاطین زور دوری ورز با صلاتین روز مونس باش

و دو نوبت مرور کن شب را هفت بند سپیده را سر کن

دست راز و نیاز را بگشای پای آز و مجاز را بر بند

سر فرو کن حظیره جان را وز حضیض ممات سربر کن

از محیط کویرگون خویش کن روان چشمه های بینش را

تا نیفتی به سنگلاخ شب چشم روح و روان منور کن

هفت خان هاست بر سر راهت خان به خان مملو از تباهی ها

خوان بخوان پنج حزر باقی را وز دل خویش دفع صد شر کن

خیز و بگسل سلاسل تن را تار و پود تنیده بر من را

چنگ در ریسمان وحدت زن پای از این خاکدان فراتر کن

(سینه باید گشاده چون دریا )*تا شوی پر ز گوهر معنا

بگذری از مقام " اَو اَدنی" دیده در خون دل شناور کن

نتوان وین ره پر از چه را بی خضوع و خشوع سر بردن

هر قیامی بجای آوردی شکر آن را رکوع دیگر کن

شو تهی از هوای نفس نَفوس خلوتی کن چنانکه بایسته ست

وآنگه از عطر یاد حضرت دوست خلوت خویش را معطر کن

رود اشک از دو گونه جاری ساز خلوت خویش را بهاری ساز

تا قنوت تو پر شود از مهر آسمان دو دیده را تر کن

 

*سایه

  

       اربعین

و

اربعین

       یعنی

             رستاخیز احساس

                سکینه قلوب

******

اربعین

     یعنی

عطیه ای که

نخستین بار

 از چشمه سار جان جابر

جوشیدن گرفت

و محیط تاریخ را

از خنکای زلال خویش آکند

******

اربعین

 

یعنی

نخستین بوســــــــــــــــــــــه های عطیه

بر

      حظیره خورشـــــــــــــــــــــــــــــید

 

                                                          شهودی – تبریز

                                                         ا ربعین 85

 

باران

ناگه صدای موحشی بشنیدباران

لرزید برخود چون درخت بید باران

شاید تگرگی پیشتر باریده درباغ

زین فکراندک دردلش ترسید باران

از حجله ابرش به کوه ودشت وصحرا

مثل عروس شب سرک بکشید بارن

ناگاه سروی با تمام قامتش گفت

لبهای اطفال چمن خشکید بارن!!!

اما زبانم لال گویی لال بودند

تا کودکان لال خود را دید باران

شد بردهان غنچه های گنگ ومعصوم

حرفی نهاد و یک به یک بوسید باران

*****

دیگر صدای غنچه می پیچید درباغ

وقتی بساط خویش را برچید باران

گذشت زمان

ولحظه ای است که گویی زمان نمی گذرد 

           

     بغیرمــــــــرگ به ذهن جوان نمی گذرد

چه کرده ام به گناهی که وارث پـــــــد ر م 

      

     که از سر گــــــــنهم آسمان نمی گذرد

وخاطـــــــرات گذشته هنوز هم تلخ است 

   

     زمان گذشت وگذشت زمان    نمی گذرد

زمانه خاک چـــــــــنان در دهان رستم کرد   

       

    که هیچ عاشقی از پیشخان  نمی گذرد

 

 

                      ××××××××××

بیا که بی تو به صحرای ذهن من عمری است  

   

        بـغیـــــر قـــــــافله های گمان نمی گذرد

گلی که ازتو برایم رســـــــــیده ماندنی است  

 

         به باغ خــــاطر عاشق خزان نمی گذرد

 

            دریـغ ودرد که گاه از سکوت مرگ آمیز

 

               شکوه نام توهم بر    زبان نمی گذرد

زینب (س)

زینب آمد شام را تســـخیر کــرد

با زبانش کار صــــد شمشیر کرد

زیـــــنب آن عـلامه والا مقــــــام

کربلا را مو بمو تفســــیر کـــــــرد

تا طلسم سایه هــــــا را بشکند

آیه های نـــــــور را تقریر کـــــــرد

پادشاه بی سپاه شــــــــام شـد

عالمــــی را مات از این تدبیـر کرد

زینــــب آن میراث دار کــــــــــربلا

صحنه ها را یک به یک تصویر کـرد

روز هـــا را ، روز عاشورا نــــــمود

کربلا را نیـــز عالمگیــــــــر کــــرد *

* کل یوم عاشورا ، کل ارض کربلا

تقویم

هر برگ تقویم

اعلامیه ترحیم همان روز است

که

زرد و خشک

از درخت زمان می ریزد

و

نعش متعفن روزهای مرده

                            بر سنکفرش زمان

هوای قرن را

                آلوده کرده است

اینک !!!

حیات را

بی حضور آب

       چگونه توان زیست !!!!!!