حضرت رقیه
قاصــــــد کوچک ما حــامـل پیغـــام بــــــــزرگ
می زند با قـــدم کوچـــک خود گام بــــــــــزرگ
کعبه روی که را ! مـــــی کند آهنگ طـــــواف؟
که کمر بسته چنین دامـــــن احرام بــــــــزرگ
دیر گاهی است که همپای پـــدر مــــــی آیـد
کودک خسته و این خلعــــت ابرام بــــــزرگ!؟
یک جهان غصه بدریــای نگاهش پیداســـــت
در دل کوچک خود می کشـــد آلام بـــــــزرگ
***
او سفیری است که از ظهر پیام آمده اســت
پرده برداشـــــته از چـــــهره ابهام بـــــــــزرگ
کی کــــند رخــنه در اندیشـــه پولادیــــــنش؟
می پزد در سر دشــمن هوس خام بـــــــزرگ
***
و سخن در سر این نیست که او را کشــــــتند
وشدند از پی این واقعه بد نـــــــام بــــــــــزرگ
سخن این است که ؟ شد فاتح ومغلوب که بود
چه کسی کامروا گشت وکه ؟ ناکام بـــــــزرگ
***
آبرو یافته ویـــــرانه از این گـــــــنج حســـــــین
از سر نیزه گرفـته است چه الــــهام بـــــــزرگ
گنـبد شـــــــرقی او در دل بـــــــازار دمشــــق
آفتابی است که بر تافته در شـــــام بـــــــزرگ
کربلا
می کنم تا یادی از دشت بلا
بند بندم می شود از هم جدا
صحنه های بی بدیل وجانگداز
سوختن در شعله راز و نیاز
صحنه دل کندن از جان و جهان
دل سپردن بر خدای لا مکان
صحنه جوشید ن د لهای پاک
صحنه افتاد ن عاشق بخاک
صحنه غرید ن شیران مست
دل بریدن ازجهان وهرچه هست
*****
صحنه جانبازی سر و رسا
شیر مردی از نزاد مرتضی
او هوای دیگری دارد بسر
خون غیرت در رگ او شعله ور
او برادر را معین ویاور است
بر سپاه کربلا سر لشکر است
او ابا لفضل است ماه کربلا
ساقی گلزار آل مصطفی
در شجاعت شیر بی همتاست او
در شهامت فی المثل دریاست او
****
کربلا سر منزل دلدادگی است
اوج عشق و غیرت و آزادگی است
کربلا آیئنه دار کبریاست
کربلا مهد رسولان خداست
کربلا گنجینه ای از گوهر است
گلشنی از لاله های پرپر است
کربلا فریاد درد غربت است
کربلا میعادگاه هجرت است
کربلا دشتی که یاهو می زند
کربلا با کعبه پهلو می زند
*****
کربلا یعنی دل و جان باختن
مرگ را از چشم خویش انداختن
کربلا یعنی دیار آشنا
کربلا یعنی رسیدن تا خدا
کربلا یعنی گذشت از خویشتن
کربلا یعنی حسین بی کفن
کربلا یعنی حضور بی دریغ
کربلا یعنی گلوی زیر تیغ
کربلا ای کربلا ای کربلا
مست جام البلا و للولا
کربلا ای کعبه آمال ما
کربلا ای روز و ماه و سال ما
*****
بر فراز اشتران بی جهاز
می رود آزاد گانی سرفراز
می رود شوریده گانی مست مست
جرعه نوشان خم عهد الست
می رود دلدادگانی بی قرار
بی قراران غم هجر نگار
راویان داستان کربلا
شا هد ان ظهر خونین بلا
سینه هاشان غرق دریای تب است
قافله سالار آنها زینب است
زینب است او یادگار مرتضی
یادگار خطبه های جانفزا
****
بار دیگر حضرت سلطان عشق
عاشقان را می دهد فرمان عشق
ای عجب از عشق و این غوغای او
عالمی سر گشته سودای او
عشق در هر دل که ماوا می کند
محشری از شور بر پا می کند
عشق یعنی جان عاشق بر لب است
عشق یعنی باز گشت زینب است
باز گشتی آنچنان مردانه وار
کو کجا دیده است چشم روزگار
****
زینب آمد بر سر قبر حسین
گفت ای جان من ای نور دوعین
خیز ای لب تشنه آب آورده ام
کاروانی التهاب آورده ام
قصه ها ناگفته دارم در گلو
بغضها نشکفته دارم د ر گلو
ای برادر کو برادر های تو
کو به روز رزم یاورهای تو
کو برادر قاسم و کو اصغرت
کو ابالفضل و علی اکبرت
لاله هایت سربه سر پر پر شده است
آسمان گهواره اصغر شده است
********
آه ای بند دل خیر النسا
پاره قلب رسول مصطفی
خون تو آفاق را گردیده است
نام تو تا بی کران پیچیده است
شعر:شهودی
